AUTENTYZM KORANU.

 W pierwszym poleceniu, jakie dano Prorokowi (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) – „Czytaj w Imię twego Pana, Który stworzył.”1 – uwydatnione zostało znaczenie wiedzy. A ostatnie objawione Słowa odnoszą się do życia po śmierci: [2:281] „I bójcie się Dnia, kiedy zostaniecie sprowadzeni do Boga! Wtedy zostanie wypłacone w pełni każdej duszy, co ona zarobiła - i nikt nie dozna niesprawiedliwości.”

Qur’an został objawiony w przeciągu dwudziestu trzech lat i spisano go w całości jeszcze za życia Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi), mimo, że wersety nie zostały wówczas zebrane w jedną księgę.2

Przez pierwsze dwadzieścia trzy lata źródłem nauki Qur’anu był Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi). Potem wskazał on na niektórych spośród jego Towarzyszy, by przekazywali po nim przesłanie Qur’anu. Byli to ludzie w pełni kompetentni do przekazywania nauk Qur’anu, albowiem znali perfekcyjnie cały jego tekst na pamięć. Za kalifatu ‘Umar’a Ibn Al-Khattab Al-Faruq, drugiego kalifa islamu, pewien mężczyzna, który przybył z Kufy do Medyny powiedział kalifowi, że w Kufie był człowiek, który nauczał księgi z pamięci. To doprowadziło kalifa ‘Umar’a do wściekłości. Lecz gdy dowiedział się, że osobą tą był nikt inny jak Abdullah Ibn Mas’ud, odzyskał spokój3, gdyż Abdullah Ibn Mas’ud był jednym z tych Towarzyszy, którym Prorok polecił, aby nauczali. Innymi wybitnymi uczonymi Qur’anu byli: ‘Uthman, ‘Ali, Ubajj Ibn Ka’b, Zajd Ibn Thabit, Ibn Mas’ud, Abu Darda, Abu Musa Aszari, Salim Maula Abi Huzajfa.

Aczkolwiek, ci muzułmanie, którym przydzielono to zadanie, nie mogli przecież żyć wiecznie. Bez wątpienia mieli opuścić ten świat jeden po drugim, a wtedy mogło zaistnieć ryzyko, iż Qur’an wpadłby w ręce ludzi mniej odpowiedzialnych, uboższych w wiedzę, którzy mogliby nie zachować go w nienaruszonej postaci i którzy z pewnością poróżniliby się odnośnie jego prawdziwego znaczenia. Istniało również niebezpieczeństwo jego zupełnej utraty dla potomności. Wraz ze śmiercią siedmiuset Towarzyszy Proroka w bitwie pod Jamahah w 12 roku hidżrah owe niebezpieczeństwo zaczęło budzić duży niepokój.

W kronikach historii zostało odnotowane, że “gdy Salim Maula Ani Huzajfa poniósł męczeńską śmierć, ‘Umar zaczął obawiać się, że Qur’an przepadnie i poszedł do Abu Bakra, pierwszego kalifa, aby to z nim przedyskutować.”⁴ Salim był jednym z kilku żyjących Towarzyszy, którzy zostali wybrani przez samego Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) do szerzenia nauk Qur’anu. Rozwiązaniem, jakie ‘Umar zasugerował Abu Bakrowi było zachowanie Qur’anu poprzez dokonanie jego pisemnej kompilacji.

Jak dowiedziono, Prorok zawsze nakazywał, aby spisywano każdy werset Qur’anu zaraz po jego objawieniu. ‘Kitabat’ (proces zapisywania na papierze) była to tak skrupulatna procedura, że po tym jak został objawiony werset 95 sury 4, i słowa: „oprócz tych, którzy doznali szkody”4 - zostały objawione ponownie jako dodatkowe słowa tego samego wersetu, wydano polecenie, by to zdanie – wg Imama Malika – zostało spisane przez skrybę w tym samym momencie.⁵

Prorok miał w zwyczaju prosić skrybę, aby po spisaniu wersetów - recytował je na głos. Według Zajd Ibn Thabit, jeśli podczas zapisu pominięto jakikolwiek fragment, Prorok dokonywał poprawek i zezwalał na rozpowszechnienie wersetów jedynie wtedy, kiedy zapis został uzupełniony. ⁶

Ustalono, że liczba skrybów, którzy pracowali w różnym czasie wynosiła 42. Według Ibn Abdul Bar, Hanzala Ibn Rabi był naczelnym skrybą. Poproszono go, by przebywał w towarzystwie Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi), o każdej porze⁷ - niezawodny sposób, dzięki któremu niektórzy Towarzysze posiadali ustępy Qur’anu w pisemnej postaci zanim Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) zmarł. Wielu z nich między innymi : Abu Darda, Muaz Ibn Dżabal, Zajd Ibn Thabit i Abu Zajd – posiadali nawet kompletny Qur’an w jego obecnej postaci (w porządku, w jakim istnieje dziś – przyp. tłum.).

Na podstawie autentycznych przekazów dowiedziono, iż sam anioł Gabriel, który przekazywał objawienia Prorokowi (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) od Allaha, uporządkował wersety. Każdego roku, w miesiącu Ramadan, Gabriel odwiedzał Proroka i recytował mu wszystkie wersety Qur’anu, jakie zostały objawione do danego momentu w kolejności, w jakiej istnieją one po dziś dzień, po czym Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) powtarzał je dokładnie w tym samym porządku. Ten podwójny proces w zbiorach hadisów nazwano ‘al-Irza’ – ‘wzajemna prezentacja’.

Ustalono również, że w ostatnim roku życia Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi), kiedy objawienie dobiegło końca, Gabriel przyszedł do Proroka i wyrecytował cały Qur’an w obecnym porządku dwa razy, i Prorok tak samo wyrecytował Gabrielowi Qur’an dwa razy. Ta końcowa prezentacja zwana jest w księgach hadisów ‘al-Arz al-Akhirah’.⁸

Kiedy z pomocą Gabriela Qur’an został całkowicie i systematycznie uporządkowany, Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) recytował go swym Towarzyszom podczas wielu różnych okazji w kolejności, w jakiej go znamy dziś. W ten sposób Qur’an został zachowany w swej pierwotnej postaci w pamięci dziesiątek tysięcy Towarzyszy jeszcze za życia Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi).

Proces zachowywania Qur’anu można podzielić na trzy etapy: zapis, kompilację i zbiór. W pierwszej fazie, jak tylko objawiony został rozdział lub werset, był on zapisywany. Z ksiąg dowiadujemy się, że zapisu dokonywano na następujących materiałach:

v Riqa‘a – cienki kawałek wyprawionej skóry

v Likhaf – cienkie łupki białego kamienia

v Katf – okrągła kość łopatki wielbłąda

v 'Asib – szeroka część nasady gałęzi palmy daktylowej

W hadisach, drugi etap tego procesu nazywany jest „kompilacją”. To znaczy, najpierw wersety były spisywane w momencie objawienia. Potem, gdy jeden rozdział (sura) został skompletowany, cały rozdział (często trzeba było kilku objawień, by go skompletować) był zapisywany w zestawionej postaci, tzn. umieszczony we właściwej kolejności na riqa’a (kawałku skóry). Takie rękopisy zestawionego Qur’anu (kompletne lub nie) znajdowały się w posiadaniu wielu ludzi za życia Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi). Weźmy dobrze znany przypadek ‘Umar’a, który bezlitośnie pobił swoją własną siostrę i szwagra za to, że przyjęli islam. W końcu, gdy minął mu gniew, poprosił ich, aby pokazali mu księgę, z której recytowali. Jego siostra powiedziała mu, że nie może dotykać jej w stanie nieczystości i dopiero gdy wziął kąpiel, siostra dała mu księgę.⁹

Trzeci etap to ‘zbiór’ tzn. spisanie całego Qur’anu w jeden egzemplarz (księgę). W czasach Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi), oprawione księgi składające się ze stronic o takim samym rozmiarze, nie były rzeczą powszechną. Zgodnie z hadisem zapisanym przez Al-Bukhari, tylko czterech Towarzyszy – Ubajj Ibn Ka’b, Muadh Ibn Dżabal, Abu Zajd i Zajd Ibn Thabit – miało zebrany, zestawiony cały Qur’an za życia Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi). W dziele „Kanz al Ummal”, odnoszącym się do Proroka Muhammada (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi), Ibn Kab Al-Qurzi podaje imiona pięciu kolekcjonerów kompletnego Qur’anu. Aczkolwiek kolekcje te były ich osobistą własnością. Wersja oficjalna została spisana pod nadzorem kalifa Abu Bakr’a, który kazał ją oprawić po tym, jak zarządził spisanie wszystkich wersetów na kwadratowych kawałkach papieru tej samej wielkości. Imam Malik zapisał również (cytując jako źródło Szahab Zahri, który usłyszał to od Salim’a - syna Abdullaha Ibn ‘Umar), że Zajd Ibn Thabit spisał wszystkie wersety Qur’anu na al-Qaratis (kawałkach papieru tej samej wielkości) z polecenia Abu Bakr’a. Egzemplarz ten nazwany został Raba’a (kwadrat).¹⁰

Mówi się, że podczas kalifatu ‘Umar’a Faruq ponad sto tysięcy kopii Qur’anu krążyło w Egipcie, Iraku, Syrii, Jemenie itd.

Już wcześniej, Qur’an w pisemnej postaci był głównym źródłem nauk islamu. Lecz wciąż czyhało jedno niebezpieczeństwo. W księgach świętych, nawet nieznaczne różnice mogą stać się przyczyną wielkiej kontrowersji. Obawiano się, że jeśli ludzie zaczną spisywać Qur’an na własną rękę, różnice w zapisie (kitabat) i recytacji staną się powodem konfliktów i nie będzie sposobu, by położyć temu kres. Na przykład, tylko jedno słowo w pierwszej surze Qur’anu było pisane na różne sposoby, w zależności od wymowy poszczególnych dialektów: maalik-i-jaumuddin, malik-i-jaumuddin i maliik-i-jaumuddin, itd. Wraz z biegiem czasu i zmianami w pisowni, różnice w rękopisach stałyby się źródłem niezgody. Dlatego też, podążając za radą ‘Umar’a, Abu Bakr rozkazał, aby przygotowano autentyczną kopię Qur’anu pod państwowym patronatem i w ten sposób położono na zawsze kres możliwości zaistnienia różnic w fonetyce - przyćmiewających prawdziwe znaczenie tekstu.

Najbardziej kompetentną osobą do tego zadania był Zajd Ibn Thabit, jako że był on ‘katib’ (skrybą) Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi). Zajd i Ubajj Ibn Ka’b obaj uczestniczyli w ‘ostatniej recytacji’, słuchając Qur’anu bezpośrednio z ust Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) w porządku w jakim dziś istnieje. Nie tylko znali cały Qur’an na pamięć, lecz byli również w posiadaniu całego tekstu w pisemnej postaci. Pierwszy kalif kazał im zebrać wszystkie spisane dostępne fragmenty Qur’anu i je razem zestawić.¹¹ Po podjęciu tej decyzji (przez Abu Bakr’a - przyp. tłum), ‘Umar ogłosił w Meczecie, że ten, kto posiadał jakikolwiek zapis fragmentu Qur’anu, miał go przynieść i oddać go w ręce Zajd’a.

Podczas pierwszego kalifatu, Qur’an istniał nie tylko w pisemnej postaci na kawałkach kory palmy daktylowej, kamieniach, skórze itd., lecz również był przechowywany w pamięci towarzyszy. Kiedy Qur’an był zbierany w księgę, został uporządkowany w kolejności, w jakiej zapamiętali go Towarzysze, a wersety zostały zachowane w dokładnie tej samej kolejności aż po dzień dzisiejszy.

Praca, jaką wykonał Zajd Ibn Thabit, był to w większej mierze proces zbioru niż kompilacji. To znaczy, rozproszone kawałki i fragmenty Qur’anu w pisemnej postaci zostały przez niego zebrane nie tylko po to, by być zestawionymi i oprawionymi w jedną księgę, lecz również po to, by służyć do zweryfikowania autentyczności Qur’anu, jako że zapamiętała go i przekazywała tradycją ustną niezliczona ilość osób. Kiedy ustalono zgodność między postacią ustną a pisemną Qur’anu, Zajd przystąpił do spisywania na papierze wersetów Qur’anu we właściwym porządku.

Harith Muhasibi napisał w swej książce „Fahm As-Sunan”, że spisywanie Qur’anu nie było innowacją, albowiem sam Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) nakazywał, aby go spisywano. Aczkolwiek był on spisywany fragmentarycznie na riqa’a, likhaf, katf, ‘asib, itd. Wszystkie materiały, na których spisywano Qur’an były dostępne w domu Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi), lecz nie zestawiono ich w żadnej szczególnej kolejności. Kolekcjoner (Zajd) dokonał zebrania wszystkich fragmentów, potem oprawił je razem tak, by żadna część nie uległa zniszczeniu.¹²

Ten staranny, drobiazgowy proces porządkowania Qur’anu przeprowadzono po to, aby wykluczyć nawet najmniejszą rozbieżność względem oryginalnego objawienia. Gdyby nie podjęto tych nadzwyczajnych środków ostrożności, różnice wyniknęłyby z najmniej znaczących błędów w zapamiętywaniu i transkrypcji (zapisie). Na przykład, kiedy ‘Umar wyrecytował Zajd’owi Ibn Thabit werset: „A z tych, którzy przybyli pierwsi spośród Muhadżirów i Ansarów, i z tych, którzy poszli za nimi w czynieniu dobra”13– Zajd powiedział, że on zapamiętał ten werset z ‘waw’, tzn. (z łącznikiem) ‘i’ po słowie ‘Ansar’. Tak więc wszczęto dochodzenie i w końcu inni, którzy znali Qur’an na pamięć przyszli i potwierdzili, że opinia Zajd’a była właściwa. I tak w księdze werset ten został zapisany z ‘i’.

W dawnych czasach, kiedy przyjętym sposobem szerzenia treści książek było uczenie się ich na pamięć, a potem ich recytacja, całkowicie wyjątkowym był fakt, że Qur’an musiał być zachowany na piśmie, tak samo jak zapamiętywany. Wyglądało to na system podwójnej kontroli, za pomocą którego pamięć i słowo pisane, oraz słowo pisane i pamięć mogły być ciągle porównywane w celu weryfikacji.

Kiedy Zajd Ibn Thabit zgromadził cały Qur’an i oprawił go tak, że przybrał postać księgi, wszystkie pozostałe materiały zebrane od różnych Towarzyszy, w celu weryfikacji i ponownej kontroli, zostały spalone. Egzemplarz został wręczony kalifowi. Po śmierci Abu Bakr’a był przechowywany przez ‘Umar’a, drugiego kalifa. Z kolei po jego śmierci, pozostawał pod opieką Hafsy, córki ‘Umar’a i żony Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi).

Za kalifatu ‘Uthmana, islam rozprzestrzenił się na wszystkie strony świata i liczba muzułmanów urosła do ogromnych rozmiarów. Ponadto, Towarzysze, którzy nauczali Qur’anu rozjechali się do różnych krajów, które zostały objęte „skrzydłem” islamu. Na przykład, Syryjczycy uczyli się Qur’anu od Ubajj Ibn Ka’b, mieszkańcy Kufy (miasto w Iraku) od Abdullah Ibn Mas’ud, a Irakijczycy zazwyczaj od Abu Musa Asz’ari. Jednak, ze względu na różnice w akcencie i stylach piśmiennictwa, znów zaczęły się pojawiać kontrowersje. Ludzie nawet nazywali jedni drugich heretykami ze względu na owe różnice.

Ibn Abi Daud napisał w swej książce „Al-Masahif”, cytując Jazid’a Ibn Muawijah Nakhai, że pewnego razu, gdy Huzajfa Ibn Al-Jaman był w meczecie w Kufie, spotkał grupę ludzi recytujących Qur’an. Jeden z nich wyrecytował jeden werset, a potem powiedział: „Taka była recytacja Abdullah’a Ibn Mas’ud.” Inny wyrecytował ten sam werset z innym akcentem i powiedział, że tak recytował go Abu Musa Al-Aszari. Huzajfa - rozwścieczony słysząc to - wstał i upomniał ich: „Ludzie przed wami (Ludzie Księgi) poróżnili się w ten właśnie sposób. Na Allaha, jadę do przywódcy wiernych, ‘Uthmana, trzeciego kalifa.” Huzajfa był oficerem wojska stacjonującym w Armenii i Azerbejdżanie, i właśnie powrócił po odbytej bitwie. Lecz kiedy dotarł do Medyny i stał się świadkiem sceny, jaka miała miejsce w meczecie Proroka, zamiast pojechać prosto do domu, udał się do trzeciego kalifa i zwrócił się do niego tymi słowy: „O Przywódco wiernych! Pilnuj, by ludzie nie padli ofiarą różnic odnośnie Księgi Allaha, tak jak stało się to z chrześcijanami i żydami.”

Za kalifatu ‘Uthmana, islam przyjęli ludzie, których ojczystym językiem nie był język arabski, i którzy nie znali zasad właściwej akcentacji i wymowy.. Co więcej, niektóre plemiona arabskie różniły się akcentem i wymową. Stąd rozbieżności w recytacji Qur’anu. W rezutlacie, Qur’an zaczął być również spisywany zgodnie z odmiennymi sposobami wymowy. Ibn Qutajba napisał, że plemię Bani Huzajl wymawiało ‘hatta’ zamiast ‘atta’. Ponieważ Ibn Mas’ud należał do tego plemienia, jego członkowie uznali, że nie ma powodu, by odbiegać od tej wymowy. Jest to tylko jeden z wielu przykładów. Owe różnice w recytacji zaczęły mieć odzwierciedlenie w zapisie Qur’anu. Wobec tego stanu rzeczy, ‘Uthman, idąc za radą Huzajfy Ibn Jaman, rozkazał zrobić kopie egzemplarza sporządzonego przez Abu Bakr’a, a następnie rozesłał po jednej kopii do wszystkich miast. Zadanie to znów powierzono Zajd’owi Ibn Thabit Ansari, któremu do asysty przeznaczono jedenastu ludzi. . Stosownie do rozkazu trzeciego kalifa, komisja spisała Qur’an według zasad pisowni Kurajszytów, tak aby zgadzał się z akcentem (lehdża) Proroka Islamu (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi). Następnie kalif ‘Uthman nakazał, by wszystkie kopie (egzemplarze) Qur’anu, które ludzie spisali na własną rękę, oddano rządowi. Te z kolei zostały z jego rozkazu spalone.

W ten sposób, wszystkie kopie Qur’anu zostały zunifikowane pod względem pisowni. Albowiem, biorąc pod uwagę naturalne różnice – wszyscy ludzie nie byli w stanie recytować Qur’anu z jednakową wymową – pozwolono, by Qu’ran był recytowany według siedmiu różnych rodzajów wymowy i akcentu. Zbiór Abu Bakr’a sporządzono rok po śmierci Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi), kopie, jakie kazał sporządzić ‘Uthman – pięćdziesiąt lat po śmierci Wysłannika Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi).

Owe kopie Qur’anu, sporządzane z nadzwyczajną ostrożnością i precyzją, były przekazywane z pokolenia na pokolenie, aż do nastania ery druku. W świecie islamu otworzono wiele drukarni, w których odtwarzano piękną kaligrafię Pisma, po tym, jak jego treść została potwierdzona przez tych, którzy znali Qur’an na pamięć. W ten sposób, po raz kolejny, za pomocą zapamiętanych wersji i tekstu pisanego, zostały sporządzone poprawne, autentyczne kopie. Potem, dzięki publikacji tych kopii na wielką skalę, Qur’an rozprzestrzenił się po całym świecie.

Niepodważalnym faktem uznanym przez orientalistów jest to, że jakakolwiek kopia Qur’anu, w jakiejkolwiek części świata, w każdym czasie jest dokładnie taka sama, jak ta przekazana muzułmanom przez Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławi) w ostatnich dniach jego życia, w porządku w jakim istnieje obecnie.

Przypisy:
1 Koran [96:1] wg tłum J.Bielawskiego
2 (Al-Katani, V.2, p.384).
3 (Istiab, Vol. I, p. 377)
4 Koran [4:95] wg tłum. J. Bielawskiego
5 (Fathul Bari, v. 9, p. 5)
6 (Durr Mansoor, Vol. 2, p.203)
7 (Majmauz Zawaid, vol.I, p. 60).
8 (Aqd Al-Farid, v. 4, p. 114
9 (Fathul Bari, p. 659-663)
10 (Ibn Hiszam)
11 (Itqan, v. 1, pp. 84-85)
12 (Bukhari)
13 (Al-Itqan, v. 1, p. 40)
14 Koran [9:100] wg tłum. J.Bielawskiego

Olej arganowy.

Olej arganowy - otrzymywany jest z nasion drzewa arganowego lub inna nazwa arganii żelaznej, występującego wyłącznie w Afryce, w południowo-zachodniej części Maroka. Wartościowy olej pozyskiwany jest z przypominających spiczaste oliwki niejadalnych owoców. Tłoczeniem oleju zgodnie z tradycją zajmują się marokańskie kobiety. Olej nazywany przez autochtonów ardjan, marokańskie złoto lub migdał Berberów ma złocisty odcień oraz delikatny orzechowy zapach.
Drzewo arganowe rośnie w ekologicznie czystym środowisku, na obszarze wpisanym w 1998 roku na listę rezerwatów biosferycznych UNESCO. Próby sadzenia drzew arganowych w innych krajach nie powiodły się.


Olej arganowy składa się w 80 % z nienasyconych kwasów tłuszczowych, w tym kwasu linolowego (ok. 35 %). W swoim składzie zawiera również wysoki poziom naturalnych przeciwutleniaczy; karotenoidy (37 %) i tokoferole (8 %). Tokoferol jest głównym antyoksydantem który chroni komórki przed utleniaczami. Bierze udział w dostarczaniu składników odżywczych do komórek. Wzmacnia ścianę naczyń krwionośnych oraz chroni czerwone krwinki przed przedwczesnym rozpadem.

tłoczony na zimno


Posiada delikatny orzechowy smak i aromat.
Wytwarzany z nieprażonych orzechów arganowych.


W celach zdrowotnych (Olej Arganiowy Naczyniowy) można przyjmować bezpośrednio 1 łyżeczkę oleju arganowego 3 x dziennie przed posiłkiem.

Wpływa to korzystnie:

• na układ krążenia,
  
• wyrównuje poziom cholesterolu we krwi, obniża cholesterol,
  
• zmniejsza ciśnienie tętnicze krwi,
  
• zapobiega chorobom serca,
  
• wzmacnia odporność organizmu.

W KOSMETOLOGII :

W kosmetologii olej arganowy jest nieoceniony głównie ze względu na swoje działanie odmładzające. Obecnie jest prawdziwym hitem w grupie produktów ANTI-AGING.
Zawdzięcza to dużej zawartości tokoferoli ( witamina E ), w tym również Beta-tokoferol, Gamma-tokoferol i Delta-tokoferol .

Olej arganowy, Złoto Maroka:

•  to eliksir młodości o silnym działaniu regenerującym skórę,
  
• wzmacnia włosy oraz paznokcie,
  
• chroni przed agresywnym działaniem słońca i wiatru
• jest doskonały na dojrzałą i starzejącą się skórę,
  
• chroni przed przedwczesnym pojawieniem się zmarszczek
• łagodzi objawy trądziku młodzieńczego, alergii, łuszczycy.
• przynosi świetne efekty w chorobach skóry
• jest także stosowany przy egzemie, pęknięciach skóry.
  

Z powodzeniem można stosować go w codziennej pielęgnacji całego ciała, również w pielęgnacji noworodków. Polecamy dowolne kompozycje z ulubionymi olejkami eterycznymi do kąpieli lub masażu.

Jest doskonałym środkiem na przesuszone, łamliwe włosy. Zwalcza łupież skóry. Pomocny przy rozdwajających się paznokciach.

Głęboko i skutecznie nawilża suchą skórę.

Zawarta w oleju arganowym witamina F przyśpiesza gojenie ran, oparzeń, owrzodzeń, odleżyn, odmrożeń. Hamuje zmiany zwyrodnieniowe i rogowacenie gruczołów łojowych, zapobiega zaczopowaniu ujść gruczołów łojowych. Witamina F używana jest przy produkcji specjalistycznych kremów, które wykorzystywane są przy pielęgnacji skór niemowlaków, ma właściwości antyalergiczne, dobrze się wchłania, wspomaga organizm w utrzymaniu dobrego stanu zdrowia. Niedobór tej witaminy powoduje wiele poważnych schorzeń.

Kosmetyczny olej arganowy jest dodatkowo filtrowany, bezzapachowy, o wysokiej zawartości Wit. E. Tłoczony na zimno z zachowaniem najwyższych standardów higienicznych.

" Uprzywilejowani przez Allah ? "

Czescią ludzkiej natury jest wznoszenie pewnych dobrych i bogobojnych ludzi na piedestał. Jest to rezultatem tego, iż  Allah Subhana wa ta'aala  " uprzywilejował " jednych ludzi nad innymi na wiele sposobów :

• ekonomicznie
• poprzez dar wiary
• Proroków poprzez objawienie jakie zostalo im dane
• poprzez wiedze
• poprzez siłe
• poprzez wskazanie drogi prostej  itd....

Jednak nam nie jest dozwolone pragnąc tego co posiadają inni , tego czym Allah Subhana wa ta'aala ich pobłogosławił , ponieważ  te " przywileje " są testem , ktory niesie za soba wielką odpowiedzialność. Nie są one rezultatem ludzkich starań czy też ludzkiej pracy ,dlatego też nie powinny jako takie być postrzegane lub być powodem do dumy. Nie będziemy wynagrodzeni za te " przywileje " , będziemy osądzeni za to w jaki sposób je wykorzystaliśmy i jak postąpiliśmy z tym co Alla Subhana wa ta'aala nam podarował. Allah jest Najsprawiedliwszy.
Posród wierzących pewni ludzie są " wyżsi " rangą dla Allah od innych i ta " wyższość " jest rezultatem ludzkich starań i wysilku. Jest to  " wyższość  " powiązana z wiarą. Osoba wierząca posiadająca glęboką wiare , trzyma się z daleka od tego co jest dla Allah nie mile. Dlatego, że posiada taqwa ( bojaźń , świadomość Boża ). Są to bliscy przyjaciele Allah Subhana wa Ta'aala czyli Awliyah Allah .

2. Wierzący są ci, których słowo Boże przejmuje bojaźnią, którzy czują, że się w nich wiara pomnaża na opowiadanie Jego Cudów, którzy pokładają w Nim jedyną dla siebie nadzieję.

3. Którzy się modlą, i na łono ubóstwa część dóbr jakie maja sobie dane zlewają.

4. Ci są prawdziwie wierni; oni osiągną górne zastępy w królestwie niebieskiem, i cieszyć się będą łaską i dobrodziejstwy Boskiemi. ( Sura al Anfal 2 : 4 )

Pośród mas ludzi gdzie panuje ignorancja wierzy sie, iż wyznacznikiem bycia Wali jest wykonywanie cudów , które sa zwane Karamat aby odróżnic je od cudow Proroczych Mu'jizat. Muzułmanom jest niedowzolone postrzegać poszczególnych wiernych jako Awliyah posród innych bo taka wiedze ma tylko Allah. Tylko On wie co jest naszych sercach. Również jest nam zabronione uznawac kogoś za shaheed ( męczennika ) , bo ta wiedza i to prawo należy do Allah. Jest wiele dowódow na to w Sunnie Proroka sallalu aleyhi wa sallem gdzie Sahaba uznali jednego z wojowników zginącego podczas walki za shaheed , podczas gdy Prorok sallalu aleyhi wa sallem powiadomil ich, iż będzie on w Piekle.

Czy Allah stworzyl zło ?

Allah stworzyl najbardziej grzesznego i złego Iblees,zrodlo kazdego zla na ziemi.W przeciwienstwie do tego stworzyl najbardziej oczyszczone i honorowe stworzenia jakim sa anioly. Allah stworzyl dzien i noc,chorobe i lek,zycie i smierc,piekno i brzydote i duzo innych przeciwnych form kreacji.
Jak Allah stworzyl jednoczesnie zlo i dobro? Allah mowi w Koranie (interpretacja znaczenia) :

22 Żadne nieszczęście nie dosięgnie ziemi
ani też was samych,
bez tego, żeby ono nie było zapisane w księdze,
zanim My je sprowadzimy.
Zaprawdę, to jest dla Boga łatwe!

"Jesli przytrafi sie im jakies dobro mowia,ze jest ono od Allah a jesli spadnie na nich zlo mowia to jest od ciebie Proroku,wszystko jest od Allah."

62 To jest Bóg - wasz Pan,
Stwórca każdej rzeczy! ( Koran 40:62 )

Z powyzszych wersow jasno wynika,ze Allah stworzyl wszystko, bo jesliby nie stworzyl wszystkiego to logicznie musialby by byc inny stworca.



Wiemy rowniez,ze Prorok (pokoj z nim) powiedzial : " Cale dobro jest w twoich rekach i zlo nie pochodzi od ciebie." (Muslim)


Wiec jak Allah stworzyl zle zlo? Allah nie stworzyl zla w absolutnym tego slowa znaczeniu poniewaz w kazdej zlej rzeczy jest jakies dobro i staje sie ono zlem jesli my je takim zrobimy.

Istnieje shirk i kufr,ktore sa zlem-dobro w nich jest takie , ze wyjaśniaja/tlumacza one iman (wiare) poniewaz nie jestesmy w stanie dojrzec roznicy pomiedzy czarnym i bialym dopoki nie zobaczymy obydwu.

Smierc sprawia , ze myslimy o zyciu przyszlym co zacheca nas do czynienia dobra .

Choroba jest zlem , ale jesli pozostaniemy cierpliwi stanie sie czyms dobrym dla nas i blogoslawienstwem bo oczysci nas z grzechow .

Abu Huraira zrelacjonowal,ze Prorok ( pokoj z nim ) powiedzial : " Poprzez kazde klopoty,chorobe,strapienie,cierpienie czy smutek ktory dotyka Muzulmanina nawet ukłucie kolcem ,Allah usowa w ich miejsce niektóre z jego (malych) grzechow." (Bukhari,Muslim)

Kiedy jedna z ukochanych nam osob umiera , niektorzy ludzie lamentuja dlaczego musial umrzec czy tez uznaja to za cos zlego . Natomiast Prorok ( pokoj z nim) powiedzial : "Allah Wzniosly mowi :'Nie mam lepszej nagrody dla mojego wierzacego slugi niz Raj ,ktory jest cierpliwy i zrezygnowany kiedy odbieram mu jedna z ukochanych i najbardziej cenionych rzeczy na swiecie." (Bukhari), tak wiec jesli czlowiek pozostanie cierpliwy taka tragedia staje sie dobrem,jesli wrecz przeciwnie wtedy jest dla niej/niego zlem .

Również Iblees jest zlem , ale jest zlem tylko jesli my za nim podazamy. Jesli jestesmy mu nieposluszni i nie sluchamy go , powstrzymujemy sie od zla wtedy staje sie on dla nas dobrem bo to jest nasza droga do Raju i jestesmy nagradzani za czynienie dobra . Tak , wiec wszystko co Allah stworzyl ma w sobie dobro i w nim jest zlo jesli bedziemy je zle uzywac,tak wiec zlo pochodzi od stworzenia jak Allah powiedzial : 

1 Mów:
"Szukam schronienia u Pana jutrzenki

2 przed złem tego, co On stworzył,  (Koran 113-1:2)

Tak,wiec zlo pochodzi od stworzenia.

41 pojawiło się zepsucie
na lądzie i na morzu
przez to, co zdziałały ręce ludzi,
żeby On mógł im dać zakosztować
część tego, co oni uczynili.
Być może, oni się nawrócą! (Koran 30:41)

Zlo nie jest czynem Allah w przeciwnym razie posiadalby imie pochodzace od tego atrybutu , ale takiego niema . Dobro jest przypisane Allah ale zlo nie jest , poniewaz zlo pochodzi od stworzenia w zaleznosci od tego w jaki sposob uzyja tego co Allah stworzyl .

Zrodlo : Fragment ksiazki "The four levels of the Belief in al-qadar" autor : Dr. Saleh as -Saleh

Znaczenie Tawakkul.

Jesli Tawakkul - (pokladanie zaufania w Allah) nieoznacza , ze czlowiek powinien skoczyc do basenu pelnego wody wiedzac , ze nie umie plywac , czy umyslnie narazic sie na niebezpieczenstwo , wiec jaka jest definicja Tawakkul ?
Tawakkul oznacza , iz osoba powinna kompletnie zaufac Allah tylko i wylacznie . Jest to obowiazek i jedna z zasad wiary. Allah Wszechmogacy mowi : " i zaufajcie Allah jesli jestescie wierzacy...". Tawakkul jest jednym ze wspanialych srodkow pomagajacych w realizacji obranych celow. Jednakze , muzulmanin powinien połączyć to wraz z innymi aktami czci jak ibadah , suplikacja , modlitwa , jalmuzna , utrzymywanie stosunkow z bliskimi jak i innymi sposobami, ktore Allah przeznaczyl . Powinnismy ufac Allah podazajac za Prorokiem ( pokoj z znim )on byl najlepszym przykladem Tawakkul . Ktokolwiek wiec porzuca inne czynniki Tawakkul przeczy Sunnie Proroka ( pokoj z nim ) . Ten sposob Tawakkul jest niedozwolony .

Wychodzac z domu uzyskujemy ochrone Allah poprzez suplikacje : 

بِسْمِ اللهِ ، تَوَكَّلْـتُ عَلى اللهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُـوَّةَ إِلاّ بِالله

Bismillaah, tałakkaltu ‘alal-laah ła laa ḥaula ła laa qułłata illaa billaah. 
W imię Allaha, Jemu się zawierzam i nie ma mocy ani siły jak tylko przez Allaha.

Tawakkul nie oznacza , ze czlowiek ma przestac sie starac i niepracowac o swoje zaopatrzenie , gdyz Allah przeznaczyl , ze mamy pracowac i starac sie . Allah Wszechmogacy nakazal nam polegac na Nim ale rowniez dzialac , podejmowac kroki , ktore sa potrzebne do osiagniecia okreslonych celow , tak , wiec dążenie do zdobycia utrzymania jest aktem czci ( fizycznym ) podczas gdy zaufanie i zaleznosc od Allah sa czescia wiary w Niego . Allah powiedzial : " Niech więc zaufają Bogu ludzie wierzący! " (Koran 14:11)

  وَعلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ

Zaleznosc bez pracy i dzialania jest zwyczajana nieudolnościa . Dlategotez nikt niepowinien przeksztalcic swego zaufania do Allah w niemoc i słabośc . Nalezy raczej uznac zaufanie do Allah poprzez dzialanie i dążenie : bo jest to jeden z krokow jaki trzeba podjac aby osiagnac cel.




Zrodlo : alifta.net

Wyjaśnienie kwestii Al-Qadar (Przeznaczenie).

Pytanie:
Czy wynik naszych działań jest z góry ustalony, a my wpływ mamy jedynie na wybór metody działania? Na przykład, kiedy Allâh przeznacza wiernemu iż wybuduje on meczet - nie pozostaje w gestii człowieka czy go wybuduje czy nie, natomiast Allâh pozostawia człowiekowi wybór odnośnie sposobu, w jaki go wybuduje. Podobnie, kiedy Allâh 'przeznacza' grzech, człowiek go popełni, i nie ma odnośnie tego żadnego wyboru, ale Allâh pozostawia człowiekowi wybór odnośnie sposobu jego wdrażania. Pokrótce, opinia ta ustanawia, iż człowiek ma wybór, w jaki sposób ma wykonać to, co Allâh mu przeznaczyl, czy jest to właściwa opinia?

Odpowiedź:Kwestia Al-Qadar byla przedmiotem wielu dywagacji przez długi okres czasu, w których to wyniku ludzie podzielili sie na trzy różne grupy: dwie skrajne oraz grupę środka

Odnośnie grup 'skrajnych', ich poglądy odnośnie Al-Qadar przedstawiają się następująco:

Grupa pierwsza: Uznała absolutyzm Przeznaczenia (Qadar), nie uznając 'wolnej woli' jednostki, twierdząc, "Człowiek jest zmuszony do określonego postepowania, i nie ma odnośnie niego - żadnego wyboru." Zgodnie z tym - upadek człowieka z dachu na skutek wichury jest 'taki sam' - jak - zejście człowieka z dachu po drabinie (zgodnie z jego wolą, 'świadomie'.)

Grupa druga: Uznała, że postępowanie człowieka (czyny, które wykonuje oraz czyny, których nie wykonuje) - zaleznie jest całkowicie od jego własnej woli, i nie uznała Przeznaczenia Allâha, twierdząc, iż "Stworzenie jest niezależne w swoim postępowaniu i nie zależy od Przeznaczenia Allâha."

Grupa środka. Rozpatrzyli oni dwie przyczyny, Przeznaczenie Allâha oraz wolną wolę jednostki, jak również fakt, iż musi ona zdawać sobie sprawę z różnicy między upadkiem z dachu na skutek silnego powiewu wiatru oraz 'dobrowolnym i zamierzonym' zejściem z dachu po drabinie. Dzieje się tak, albowiem pierwsza sytuacja - nie jest 'wyborem człowieka', natomiast druga - jest. Obie również wynikają z "Zarządzenia i Przeznaczenia Allâha" albowiem nic nie dzieje sie na świecie bez Jego Woli. Warto jednak zaznaczyć, iż stworzenie jest odpowiedzialne za wybory, których dokonuje, i "Al-Qadar" nie może być dla niego wymówką lub usprawiedliwieniem wykroczenia przeciwko nakazom lub zakazom ustanowionym przez Allâha.

Człowiek 'wykracza poza ustalone granice' - powodując się swymi pragnieniami i swoją wolą (świadomie i celowo), nie posiadając wiedzy odnośnie 'swego przeznaczenia', zatem powodem i przyczyną kary jest świadomość popełnianego grzechu (niezależnie czy ma ona miejsce na ziemi, np. kara za cudzołóstwo, czy po śmierci).

Jeśli człowiek zostałby zmuszony do popełnienia grzechu, wykroczenia - nie można wówczas twierdzić, iż popełnił go świadomie i celowo i powinien zostać za to wykroczenie ukarany (oczywiście, uprzednio dokonawszy analizy przyczyn określonego postępowania).

Odnośnie przykładu - "jeśli Allâh przeznaczy człowiekowi, iż wybuduje on meczet, wówczas wybuduje on go, i nie ma odnośnie tej kwestii żadnego wyboru, lecz Allâh - pozostawia człowiekowi do wyboru sposób, w jaki go wybuduje." Przykład ten nie jest poprawny, ponieważ zakłada, iż zamiar człowieka odnośnie sposobu budowy - jest niezależny od woli Allâha, i nie jest on elementem Al-Qadar (Przeznaczenia) oraz iż pierwotna idea budowy - zależy tylko i wyłącznie od Przeznaczenia, i człowiek nie ma w niej żadnego udziału.

Prawdą jest, iż idea budowy - jest elementem wolnej woli jednostki, albowiem nie jest przez nikogo zmuszana - aby to zrobić, tak jak nie jest zmuszana, aby myśleć o przebudowie własnego domu lub jego remoncie. Aczkolwiek, pomysł ten - został 'zarządzony' przez Allâha wobec danej jednostki - która nie była tego zarządzenia świadoma, albowiem nie posiada ona wiedzy odnośnie rzeczy dla niej przeznaczonych przez Allâha dopóki rzecz dana się nie przydarzy. Al-Qadar jest bowiem 'niezbadaną tajemnicą', której nie zna nikt poza Allâhem - chyba, że Allâh oświeci daną jednostkę (np. Proroka) wiedzą o nim (Qadar), lub - jeśli Qadar się 'zmaterializuje' (zrealizuje).

Podobnie, kwestia budowy wynika z Przeznaczenia Allâha, ponieważ Allâh 'ustanowił wszelkie rzeczy' i duże i małe, i nie jest możliwe, aby wierny wybierał to, czego On nie chce lub, czego On nie 'zarządził'. Raczej, jeśli wierny dokonuje wyboru i robi to co 'sam zamierza' , wie na pewno, iż Allâh nakazał to i zaplanował.

Zatem, wierny może dokonać wyboru zgodnie z widocznymi fizycznymi przyczynami/powodami, które Allâh zaplanował - jako przyczyny określonego rezultatu czynów, działań, i wierny nie 'odczuwa' iż został zmuszony do realizacji określonych działań; ale jeśli postępuje zgodnie z przyczynami, które Allâh zaplanował jako przyczyny, wiemy z pewnością, iż Allâh - zaplanował je w ogóle i szczególe.

Podobnie, odnośnie osoby, która popełnia grzech, odnośnie czego w pytaniu stwierdzono, iż "Allâh 'zapisał mu' iż popełni on grzech, więc człowiek - go popełni, i nie ma odnośnie tego żadnego wyboru, ale ma wybór odnośnie sposobu jego popełnienia."

Zarządzenie Allâha - iż człowiek popełni grzech - nie neguje tego, że człowiek wybiera jego popełnienie, ponieważ wtedy - kiedy decyduje się go popełnić - nie wie co 'zaplanował odnośnie jego osoby Allâh' - a zatem robi tak ze swojej własnej woli i nie odczuwa, iż został do grzechu przez kogokolwiek zmuszony.

Aczkolwiek jeśli tak jest, wiemy, że Allâh zarządził, iż człowiek tak postąpi, oraz podobnie - sposób popełnienia grzechu ma miejsce ze względu na wybór człowieka i to nie neguje Qadar Allâha, albowiem Allâh zarzadził wszelkie rzeczy, w ogóle i szczególe, i zaplanował przyczyny, które do nich prowadzą, i żaden z Jego Uczynków nie jest wyjątkiem od tej reguły, ani żaden z uczynków Jego stworzeń - tych, które wybiera stworzenie zgodnie z własną wolą, jak i tych, do których stworzenie jest zmuszne, jak Allâh mówi (co znaczy):

{Czyż nie wiesz, że Allâh zna wszystko co jest w niebie i na ziemi?" Zaprawdę, to jest w Księdze! Zapawdę, to dla Allâha łatwe!}
(Surah al-Hadż, 22:70 )

{I w ten sposób każdemu prorokowi wyznaczyliśmy jakiegoś wroga - szatanów spośród ludzi i dżinnów: jedni drugim podszeptują ozdobne słowa - zwodząc (oszukując, omamiając). Gdyby twój Pan chciał, nie zrobili by tego, zostaw ich więc z ich zmyśleniami.}
(Surah al-An'âm, 6:112)

{Dla wielu Muszrikûn (politeistów, bałwochwalców) ich (tak zwani) "towarzysze, wspólnicy" (Allâha) usprawiedliwiają zabijanie potomstwa, aby doprowadzili się sami do zniszczenia i spodować zamęt w ich wierze. A gdyby chciał Allâh, to tego by nie uczynili. Zostaw ich więc z ich zmyśleniami.}
(Surah al-An'âm, 6:137)

{Gdyby zechciał Allâh, następne pokolenia nie walczyłyby przeciwko sobie, po tym, jak przyszły do nich jasne Wersety Allâha, ale oni poróżnili się - niektórzy z nich wierzyli a inni popadli w niewiarę. Gdyby Allâh chciał, nie walczyliby ze sobą, ale Allâh czyni to, co chce.}
(Surah al-Baqarah, 2:253 )

W Sahih al-Buchârî znajduje się hadis, z autorytetu Ali bin Abi Talib, iż Prorok powiedział:

"Miejsce każdego z was zostało zapisane albo w Raju albo w Ogniu." Powiedzieli ludzie - Posłanniku Allâha! Czy powinniśmy [na tym] polegać?" A w innej narracji: - Czy powinniśmy polegać na tym, co zostało nam przeznaczone i zaprzestać dobrych dzieł? Na co (Prorok) odpowiedział: "Nie, działajcie, albowiem wszystko zostało ułatwione." ^[1]

Inny hadis.

"Działajcie, albowiem każdy znajdzie łatwym (wykonywanie) takich czynów, które prowadzić będą go do miejsca mu przeznaczonego. Ten, kto należy do ludzi szczęśliwości, wykonywanie uczynków właściwych ludzim 'szczęśliwości' będzie dla niego łatwe, zaś ten, kto należy do ludzi zgubionych, z łątwością przychodzić mu będą uczynki właściwe ludziom zgubionym. Potem wyrecytował: 92:5-10{Ten zaś kto rozdaje (jałmużnę) i przestrzega obowiązków względem Allâha i obawia się Go. I wierzy w Al-Husba (to co najlepsze, najpiękniejsze). Ułatwimy dla niego drogę do (osiągnięcia) szczęścia. Zaś ten, kto jest chciwym skąpcem i myśli, że sam sobie wystarczy. I zaprzecza Al-Husna (temu co najlepsze), Uczynimy dla niego łatwą drogę do zła.}."^[2]

Prorok zabronił zatem polegania na tym co 'zostało zapisane, przeznaczone' - oraz powstrzymywania się od/zaprzestania wykonywania uczynków, ze względu na brak wiedzy odnośnie tego co jest nam przeznaczone. Nakazał, aby wierny czynił to co jest w stanie i to co może - i to jest jego postępowanie. Zacytował jako dowód Werset, który potwierdza - iż ten, kto wykonuje dobre dzieła/uczynki i wierzy, tego droga będzie łatwą, i jest to skuteczne i niezadowne lekarstwo, dzięki któremu wierny osiągnie szczęście i zdrowie. Wierny wykonuje prawe dzieła powodując się wiarą i zadowolenie przyniesie mu to, iż jest to gwarancja 'szczęścia' w życiu doczesnym i Życiu Przyszłym.

---

^[1] Hadis ten znajduje się w Kolekcji Buchariego, w Księdze Al-Qadar, rozdział "33:38 Rozkaz Boga jest postanowioną Decyzją" Oraz w kolekcji Muslim’a w Księdze Al-Qadar, w rodziale "Sposób stworzenia rodzaju ludzkiego w łonie matki (2647)"

^[2] Hadis z kolekcji Buchariego, Księga Pochówku, Rodział "Exhortation of the Preacher at the Grave (1362)" oraz Muslima, Księga Al-Qadar, rozdział "Sposób stworzenia rodzaju ludzkiego w łonie matki."

Tytuł: Islamic Verdicts on the Pillars of Islam, question no. 61 Autor: Szeich Muhammad bin Salih Al-Uthaimîn Z angielskiego tłumaczyła: Majida Sh’aban

Dlaczego niektórzy ludzie stają się brzydcy?

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego tak wielu ludzi, którzy byli rozpromienieni i piękni będąc dziećmi, gdy dorośli ich niewinność i piękno opuściło ich? Nie zastanawiajcie się więcej, Szeich-ul-Islâm Islam Ibn Tajmijja wyjaśnia nam:

"Osoba, która jest prawa i uczciwa, jej uczciwość przejawia się blaskiem na jej twarzy, i odwrotnie w przypadku grzesznika i kłamcy. Im osoba staje się starsza, tym więcej ten znak staje się widoczny. Zatem osoba będąc dzieckiem ma promienistą twarz, jednakże, jeśli staje się grzesznikiem, nieugiętym w robieniu grzechów, w późniejszych etapach jego życia, brzydka twarz przejawi to, co miał w zwyczaju nosić w sobie, i odwrotny scenariusz jest także prawdziwy. Zostało zrelacjonowane, że Ibn Abbas (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział:

"Zaprawdę, prawość rozświetla serce, rozpromienia twarz, wzmacnia ciało, zwiększa zaopatrzenie i powoduje miłość w sercach stworzenia do tej osoby. Natomiast grzechy zaciemniają serce, poszarzają twarz, osłabiają ciało i powodują nienawiść w sercach stworzenia do tej osoby."

Możliwe, że ktoś może nieświadomie skłamać; może być nawet osobą, która dokłada wielkie starania do ibâdah (czci) i posiada zuhd (powstrzymuje się od dozwolonych przyjemności tego życia). Jednakże, ma fałszywą, błędną ‘aqidah(wiarę) odnośnie Allaha, Jego Religii, albo Jego Wysłannika (pokój z nim) czy też Jego prawych niewolników. A to, co jest w środku ma wpływ na to, co znajduje się na zewnątrz. Zatem, ta fałszywa, błędna ‘aqidah, którą uważał za prawdziwą i poprawną odbija się na jego twarzy i jego twarz staje się ciemna, według poziomu fałszu, który posiada. Ponieważ zostało zrelacjonowane, że Uthmân ibn Affân powiedział:

"Nikt, nigdy nie ukryje zła w sobie, aby Allah nie uzewnętrznił tego na jego twarzy i w wyrażeniach, które jego język wyraża."

Stąd też niektórzy z salaf (bogobojni przodkowie) mówili: "Jeśli człowiek innowacji miałby farbować swoją brodę codziennie, farba innowacji [i tak] zostałaby na jego twarzy."^[1] W Dniu Sądu, stanie się to bardzo wyraźne jak Allah mówi (w znaczeniu słów):

»W Dzień Zmartwychwstania zobaczysz tych, którzy pomawiali Boga o kłamstwo, z twarzami poczerniałymi. Czyż nie w Gehennie jest miejsce pobytu dla dumnych?« (Surah az-Zumar, 39:60)

On ta’ala również powiedział (w znaczeniu słów):

»W dniu, kiedy jedne twarze pojaśnieją, a inne pociemnieją. A jeśli chodzi o tych, których twarze pociemniały: "Czy wy staliście się niewiernymi, choć przedtem uwierzyliście? Zakosztujcie więc kary za to, iż nie wierzyliście!"« (Surah Âli Imran, 3:106)

Ibn Abbas i inni powiedzieli odnośnie tego wersetu: "Jasne twarze będą twarzamiAhlus Sunnah a ciemne ludzi bidah (innowacji) i podziału.""

---

^[1] Farbowanie brody jest sunną (Sahih Buchari, Muslim i inni), zatem powiedzenie to może znaczyć, że człowiek innowacji nie będzie w stanie ukryć swych innowacji, nawet jeśli codziennie miałby będzie praktykował część sunny.

Tytuł: Adż-dżauâb as-Sahîh, tom 4, str. 306-307 Autor: Sziech Islamu Ibn Tajmijja (zm. 728 H) Źródło: [www.troid.org]
z angielskiego tłumaczyła: Fatimah Przypis: Abu Anas bin Marian