Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Artykuly. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Artykuly. Pokaż wszystkie posty

sobota, 1 października 2011

Dlaczego niektórzy ludzie stają się brzydcy?


Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego tak wielu ludzi, którzy byli rozpromienieni i piękni będąc dziećmi, gdy dorośli ich niewinność i piękno opuściło ich? Nie zastanawiajcie się więcej, Szeich-ul-Islâm Islam Ibn Tajmijja wyjaśnia nam:
"Osoba, która jest prawa i uczciwa, jej uczciwość przejawia się blaskiem na jej twarzy, i odwrotnie w przypadku grzesznika i kłamcy. Im osoba staje się starsza, tym więcej ten znak staje się widoczny. Zatem osoba będąc dzieckiem ma promienistą twarz, jednakże, jeśli staje się grzesznikiem, nieugiętym w robieniu grzechów, w późniejszych etapach jego życia, brzydka twarz przejawi to, co miał w zwyczaju nosić w sobie, i odwrotny scenariusz jest także prawdziwy. Zostało zrelacjonowane, że Ibn Abbas (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział:
"Zaprawdę, prawość rozświetla serce, rozpromienia twarz, wzmacnia ciało, zwiększa zaopatrzenie i powoduje miłość w sercach stworzenia do tej osoby. Natomiast grzechy zaciemniają serce, poszarzają twarz, osłabiają ciało i powodują nienawiść w sercach stworzenia do tej osoby."
Możliwe, że ktoś może nieświadomie skłamać; może być nawet osobą, która dokłada wielkie starania do ibâdah (czci) i posiada zuhd (powstrzymuje się od dozwolonych przyjemności tego życia). Jednakże, ma fałszywą, błędną ‘aqidah(wiarę) odnośnie Allaha, Jego Religii, albo Jego Wysłannika (pokój z nim) czy też Jego prawych niewolników. A to, co jest w środku ma wpływ na to, co znajduje się na zewnątrz. Zatem, ta fałszywa, błędna ‘aqidah, którą uważał za prawdziwą i poprawną odbija się na jego twarzy i jego twarz staje się ciemna, według poziomu fałszu, który posiada. Ponieważ zostało zrelacjonowane, że Uthmân ibn Affân powiedział:
"Nikt, nigdy nie ukryje zła w sobie, aby Allah nie uzewnętrznił tego na jego twarzy i w wyrażeniach, które jego język wyraża."
Stąd też niektórzy z salaf (bogobojni przodkowie) mówili: "Jeśli człowiek innowacji miałby farbować swoją brodę codziennie, farba innowacji [i tak] zostałaby na jego twarzy."[1] W Dniu Sądu, stanie się to bardzo wyraźne jak Allah mówi (w znaczeniu słów):
»W Dzień Zmartwychwstania zobaczysz tych, którzy pomawiali Boga o kłamstwo, z twarzami poczerniałymi. Czyż nie w Gehennie jest miejsce pobytu dla dumnych?« (Surah az-Zumar, 39:60)
On ta’ala również powiedział (w znaczeniu słów):
»W dniu, kiedy jedne twarze pojaśnieją, a inne pociemnieją. A jeśli chodzi o tych, których twarze pociemniały: "Czy wy staliście się niewiernymi, choć przedtem uwierzyliście? Zakosztujcie więc kary za to, iż nie wierzyliście!"« (Surah Âli Imran, 3:106)
Ibn Abbas i inni powiedzieli odnośnie tego wersetu: "Jasne twarze będą twarzamiAhlus Sunnah a ciemne ludzi bidah (innowacji) i podziału.""

[1] Farbowanie brody jest sunną (Sahih Buchari, Muslim i inni), zatem powiedzenie to może znaczyć, że człowiek innowacji nie będzie w stanie ukryć swych innowacji, nawet jeśli codziennie miałby będzie praktykował część sunny.



Tytuł: Adż-dżauâb as-Sahîh, tom 4, str. 306-307 Autor: Sziech Islamu Ibn Tajmijja (zm. 728 H) Źródło: [www.troid.org]
z angielskiego tłumaczyła: Fatimah Przypis: Abu Anas bin Marian

niedziela, 3 kwietnia 2011

Przeslanie falszywych religii.

Na swiecie jest wiele sekt, religii, filozofii i
ruchów; wszystkie one uwazaja sie za jedyna dobra i
prawdziwa droge. Jak wiec rozpoznac, która z nich jest
wlasciwa, a moze wszystkie one sa dobre? Aby znalezc
odpowiedz wystarczy przymknac oko na powierzchowne
róznice pomiedzy naukami róznych religii, czy pradów i
wylonic glówne zalozenie kultu do którego wzywaja one w
sposób posredni, czy tez bezposredni. Wszystkie falszywe
religie maja taki sam poglad na temat Boga. Jedne
utrzymuja, ze wszyscy ludzie sa bogami, inne ze pewni
ludzie byli bogami (badz jego manifestacja), inne jeszcze,
ze natura jest bogiem, badz ze Bóg jest tylko owocem
wyobrazni czlowieka. Mozemy wiec stwierdzic, ze
podstawowym przeslaniem falszywych religii jest
zezwolenie na wielbienie Go poprzez Jego stworzenie.


Falszywe religie zapraszaja czlowieka do wielbienia
stworzenia tworzac konfuzje pomiedzy stworzeniem Boga a
Bogiem, badz nazywajac Bogiem niektóre aspekty
stworzenia.
Na przyklad, prorok Jezus wzywal swych uczniów do
wielbienia Boga, lecz ci, którzy dzisiaj uwazaja sie za jego
uczniów, wzywaja ludzi do wielbienia Jezusa, twierdzac, ze
byl on Bogiem! Budda zas byl reformatorem, wprowadzil
pewna liczbe nowych zalozen do religii Indii. Nigdy nie
twierdzil on, ze jest bogiem, ani nie namawial swych
uczniów do czynienia z niego przedmiotu kultu, a jednak
dzis wiekszosc buddystów z poza terytorium Indii uwaza go
za manifestacje Boga i klania sie przed idolami
uczynionymi na jego podobienstwo.

Wylonienie przeslania rónych religii sprawia, ze widoczny
staje sie ich falsz oraz i ich natura, która zostala stworzona
przez czlowieka. Bóg Wszechwiedzacy (chwala Mu) mówi
w Koranie:


“Ci, których wy czcicie, poza Nim, to sa tylko imiona,
którymi wy ich nazwaliscie - wy i wasi ojcowie. Bóg nie
zeslal z nimi zadnej wladzy. Sad nalezy tylko do Boga. On
rozkazal; abyscie czcili tylko Jego. To jest religia
prawdziwa, lecz wiekszosc ludzi nie wie.” (Koran 12:40)
Mozemy utrzymywac, ze wszystkie religie nauczaja dobra,
po co wiec dochodzic, która religia jest prawda. Odpowiedz
jest prosta, wszystkie falszywe religie nauczaja
najwiekszego zla, wielbienia stworzenia zamiast Stwórcy!
Kult stworzenia jest najwiekszym grzechem, jaki czlowiek
moze popelnic, gdyz zaprzecza celowi istnienia czlowieka.
Czlowiek zostal stworzony, aby wielbic Jedynego Boga.
Bóg mówi o tym w Koranie:
“I stworzylem dziny i ludzi tylko po to, zeby Mnie czcili.”
(Koran 51:56)

Wielbienie stworzenia, które jest istota balwochwalstwa,
jest jedynym niewybaczalnym grzechem. Ten, kto umiera


bedac balwochwalca wybral juz swój los w przyszlym
zyciu. Nie jest to nasza opinia, ale fakt ogloszony przez
Boga w Jego ostanim objawieniu, Koranie:
“Zaprawde, Bóg nie przebacza tym, którzy Jemu dodaja
wspóltowarzyszy, podczas gdy On przebacza, komu chce,
mniejsze grzechy. A kto dodaje Bogu wspóltowarzyszy, ten
wymyslil grzech ogromny.” (Koran 4:48 i 4:116)

niedziela, 20 marca 2011

Udowodnic slusznosc Islamu.

Autor: Mufti Nedal Abu Tabaq

W imię Allacha Miłosiernego Litościwego

Chwała Allachowi (SŁT), Słyszącemu Widzącemu.

Kiedy nieprzyjaciel islamu chce oczernić tę religię, zacznie obsypywać nas zarzutami na temat islamu, nie zważywszy na to, że sam nie zbadał tych zarzutów, lecz je czytał lub słyszał (zwłaszcza w Internecie) i to w pełni mu wystarcza?!. Oczywiście, takie postępowanie jest jak najdalsze od sposobu naukowej lub racjonalnej wymiany poglądów.
Ale najdziwniejsze jest to, że wszystkie zarzuty nie dotyczą wiary islamskiej ani jej zasad. Rzecz logiczna, iż kiedy chcesz krytykować dany system lub ideologię, to zaczynasz od obalania jej zasad i nauk, a nie krytykowania jej naśladowców.

Dlatego, zamiast negować zachowania muzułmanów i zarzucać to islamowi, warto dyskutować nad podstawowymi naukami i sprawami dotyczącymi islamu bezpośrednio, np. nad tematem, czy Mohammad (pzn) jest wysłannikiem Boga czy nie? Bo jeśli nim jest, to trzeba iść za nim, a jeśli nie, to szkoda czasu na zarzuty, gdyż nie przeniósłby on żadnej religii.

W tym artykule, spróbuję udowodnić proroctwa Mohammeda (pzn).

Czy Mohammad (pzn) jest wysłannikiem Allacha?

Każdy, kto nie jest prawdziwym prorokiem, ale udaje Proroka i przypisuje sobie ten zaszczyt robi to z pewnością dla celów ziemskich (materialnych i honorowych). Żaden człowiek nie będzie udawał proroka kłamiąc dla celów pozaziemskich. Celem może być:

Żądza władzy
Żądza majątku
Żądza chwały
Żądza tego wszystkiego
Weźmiemy pierwszy cel i sprawdźmy, czy Mohammad (pzn) był żądny władzy? Żeby odpowiadać na to pytanie, musimy mieć wiedzę o jego życiu. Czytamy o jego historii:

{ Kurajczycy (kurajsz, to naród proroka) próbowali negocjować z prorokiem na różne sposoby. Najpierw próbowali z jego stryjem, by ten przekonał go do rezygnacji z tej misji, a kiedy ta próba się nie udała, siedmiu mędrców Kurajszu zdecydowało wysłać do Mohammada (pzn) człowieka o imieniu Utba Ibn Rabi'a, który był jednym z głównych dostojników Mekki i był po osiemdziesiątce. Ten podszedł do Mohammada (pzn) i rzekł mu: „ O bratanku, sam wiesz, jaką pozycję miałeś wśród nas ze względu na twoje pochodzenie. A przychodzisz teraz do twojego narodu z wielką sprawą, z którą nie spotkaliśmy się wcześniej, a ja przychodzę przedstawić ci niektóre propozycje, być może zaakceptujesz część z nich: Jeśli poprzez to co głosisz pragniesz majątku, dalibyśmy ci z naszych pieniędzy, aż staniesz się najbogatszy z nas, a jeśli robisz to, bo pragniesz władzy, to my cię ukoronujemy i staniesz się królem Mekki, a jeśli jednak jesteś opętany, to poszukamy dla ciebie lekarstwa, nawet jakbyśmy mieli oddać ostatnie nasze pieniędze, a jeśli pragniesz jakąś kobietę, to wybierz którą chcesz a my ci ją damy.

Kiedy skończył, prorok (pzn) powiedział: „skończyłeś Abu Walidzi (jego przydomek)? On odpowiedział: tak. Prorok zapytał: Usłyszysz mnie teraz? On na to, że tak. Wtedy prorok (pzn) recytował wersety z sury „Fussylat" (tj. sura nr 41), aż doszedł do wersetów ostrzegających niewiernych, wtedy Utba swoją ręką zasłonił usta Mohammada (pzn), prosząc go by nie dokończył wersetu i odszedł do swoich ludzi} (zobacz: Sirat Ibn Hisham).

Sami widzimy, jak prorok (pzn) odrzucił wszelkie propozycje władzy, a jego słowa do swojego stryja , kiedy ten mu powiedział, by przestał na wcześniejsze propozycje brzmiały: „ Na Allacha, stryju, jeśli mi podadzą słonce w moją prawicą, a księżyc w moją lewicę, bym zostawił tą sprawę (misję), nie zostawiłbym, póki nie spełnię misji lub umrę za nią", te słowa są najlepszym przekładem, iż prorok (pzn) nie żądał władzy. Dodać należy do tego, że prorok w końcu i tak zwyciężył, ale nigdy nie podał się za króla lub władcę, lecz powiedział: „Nie pochlebiajcie mi, tak jak ludy księgi pochlebiali swoim prorokom, ale mówcie: wysłannik Boga i Jego poddany" (Relacjonował Albukhary i Muslim).

Czy człowiek, który prosi byśmy mówili o nim „poddany Bogu" może być żądny władzy?!.
A więc odpada pierwszy cel, dla którego Mohammad (pzn) by kłamał.

Czyli z całą pewnością nie ubiegał się o władzę, ale co z drugim celem? Może szukał przez swoją misję bogactwa??

Zobaczmy jak Mohammad (pzn) żył tuż przed misją! Wszyscy wiemy, że mohammad (pzn) doznał objawienia, kiedy miał czterdzieści lat, w tym czasie miał za żonę Khadidżę, Najbogatszą kobiętę w Mekce. Sam prorok (pzn) Był znakomitym handlarzem. Czy w takiej sytuacji szukałby majątku?!. Teraz popatrzmy na jego stan majątkowy po tym jak rozpoczął misję. Wydał razem z żoną cały ich majątek na rzecz tej misji, odkupując niewolników, pomagając biednym ....Itd. W szóstym roku po misji, Mekkańczycy wypędzali Mohammada (pzn) i wszystkich jego naśladowców do doliny „Abu taliba", zakuzując wszystkim ludziom wszelkiego kontaktu z Mohammadem i jego współwyznawcami . Nikt nie sprzedał muzułmanom ani nie kupił od nich, nawet nie rozmawiali z muzułmanami. Taki stan trwał ......... aż trzy lata. Muzułmanów dotknął taki głód, że zaczęli jadać liście. Pewnego dnia, podszedł do Mohammada (pzn) towarzysz i odsłaniając swój brzuch, pokazał prorokowi jak z głodu związał na brzuchu kamień. Wtedy prorok (pzn) pokazał, że sam ma związane na brzuchu dwa kamienie. Czy po tym wszystkim, można nawet przez sekundę myśleć, że szukał bogactwa???.

Warto może jeszcze dodać, że w jego domu nie było żadnych mebli, z wyjątkiem słomianki, na której spał. A jak się dowiemy, że kiedy umarł, miał wciąż zostawioną swoją tarczę pod zastaw za parę kilo daktyli, kiedy cała Arabia była już u jego stóp, to chyba nie pozostaje nam nic innego jak pochylić głowę przed tym wielkim człowiekiem.

Jak z chwałą? Może jednak zrobił to dla chwały? Zbadajmy jego życie przed i po misji.

Przed misją, Mohammad (pzn) był znany wśród swojego narodu pod nazwą „Assadek Alamin" co oznacza „prawdomówny godny zaufania". Czy jest większy honor i chwała od tego? Nigdy nie kłamał, ani nie zdradzał, ani nie krzywdził nikogo.

Po misji, nigdy nie szukał chwały. Nigdy nie był dyktatorem. Sam pytał towarzyszy o ich zdanie i dostosowywał się do nich jeśli mieli rację. Sam pomagał w domu, sam kopał rowy z towarzyszami, osobiście nosił piach i kamienie by budować meczet. Zresztą, same jego słowa do stryja i odrzucenie propozycji mekkanczyków, są wystarczającym argumentem, że nigdy nie pomyślał o chwale.

A więc nie zrobił tego dla władzy, ani dla majątku ani dla chwały. Innymi słowy nie zrobił tego dla żadej z potrzeb ziemskich. W takim razie, co nam pozostaje? Pozostaje przyznać, iż ten wielki człowiek był naprawdę wysłannikiem Boga Wszechwiedzącego i dokonał tę misję w pełni.

Myślę, że w taki sposób udowodniłem ponad wszelką wątpliwość wysłannictwo Mohammada (pzn), i nie pozostaje niewierzącym nic innego jak tylko obalić te dowody, lub uwierzyć w Mohammada i w to, co nam przekazał.

Niech Allach ma nas w opiece i prowadzi ku prostej drodze

Chwała Allachowi ((SŁT) i Jemu należą się podziękowania.

czwartek, 24 lutego 2011

Krótka historia przekładów Koranu na język polski .

Koran (Quran) na język polski przekładano z pewnością od XVI wieku. Prekursorami staropolskich przekładów byli Tatarzy litewscy i polscy. Nosiły one nazwę tefsirów (interpretacji). Manuskrypt takich przekładów wyglądał w ten sposób, że poziomo pisano większymi literami tekst arabski Koranu, natomiast pod spodem, literami mniejszymi, tekst staropolski, białoruski lub polski zapisany zmodyfikowanym alfabetem arabskim. Ten sposób zapisywania tłumaczeń (tefsirów) obok tekstu oryginału, znany był praktycznie w całym świecie muzułmańskim od bardzo dawna.


Manuskrypt Koranu z glosami w języku kanuri zapisanymi pismem arabskim. Strona z surą Al-Fatiha (Otwierającą). Sahara centralna ok. XVI wieku. Fot. Dmitry Bondarev

W dobie polskiej reformacji i kontrreformacji duże fragmenty Koranu cytowano w chrześcijańskiej literaturze apologetycznej. Reprezentantem tej literatury był powstały w XVII wieku: "Alfurkan tatarski...".

Drukowane przekłady Koranu na j. polski pojawiły się w XIX w. Pierwsze, co prawda niekompletne tłumaczenie, przygotowały osoby związane ze środowiskiem Filomatów i Filaretów. Zostało ono wydane w pierwszej połowie XIX wieku, lecz zostały szybko skonfiskowane przez ówczesną cenzurę. Zachowało się kilka egzemplarzy. Są dostępne w formie elektronicznej (pdf, djvu) na stronach internetowych największych polskich bibliotek, m.in. Wielkopolskiej Biblioteki Cyfrowej.


Pierwsza strona z przekładu wydanego w I połowie XIX w. Tzw. Koran filomacki. Ze zbiorów Wielkopolskiej Biblioteki Cyfrowej.

W II połowie XIX wieku za sprawą polskiego Tatara Jana Buczackiego opublikowano w Warszawie Koran w jego tłumaczeniu. Badacze sugerują, że nie tłumaczył Koranu bezpośrenio z j. arabskiego. Prawdopodobnie, posiłkował się przekładem przygotowanym kilkadziesiąt lat wcześniej przez Filomatów, francuskim wydaniem Koranu Wojciecha Kazimirskiego (znany także jako Albert Kazmirski) oraz sięgał do zachowanych, a wymienionych wcześniej, tatarskich tefsirów.



Przez ponad wiek Koran nie doczekał się nowego przekładu. Najnowsze tłumaczenie, jak do tej pory, przygotował polski islamolog i arabista, nieżyjący już prof. Józef Bielawski. Wydane zostało nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego w 1986 roku. Wielokrotnie wznawiane, aż do chwili obecnej.

Bibliografia:

Zbigniew J. Wójcicki, Filomacki przekład "Alkoranu" dla Tatarów nowogródzkich, [w:] "Literatura Ludowa", nr 3, 1995, s. 15-28.